Sprzeczność można wykazać również na poziomie krajowym. Art. 14 naszej konstytucji uznaje wolność prasy za naczelną zasadę ustrojową. Mimo to w 2008 roku Trybunał Konstytucyjny – w sprawie redaktora naczelnego z Gazety Kościańskiej, który został skazany przez sąd karny za opublikowanie wywiadu z politykiem, który wyraźnie o wywiad zabiegał – uznał, że instytucja ta jest zgodna z konstytucją.
Zdanie odrębne zgłosił wtedy jedynie prof. Andrzej Rzepliński, który napisał m.in.: „(…) gdyby w reżimie obowiązującego polskiego prawa prasowego wymagajacego pod groźbą kary kryminalnej autoryzacji od osoby, która uprzednio swobodnie, świadomie i bezpośrednio udzieliła informacji dziennikarzowi miała publikować swoje wywiady Oriana Fallaci- świat nie poznałby odpowiedzi na najbardziej niewygodne i brutalne pytania zadawane przez nią możnym tego świata(…) Jej wywiad z Henry Kissingerem w 1972 r. przeszedł do historii (…).„
Sprawa trafiła również do Strasburga i zostanie niebawem oceniona pod względem zgodności z europejskimi wartościami prawnymi.

Jak jednak poradzić sobie z konsekwencjami, jakie prawo nakłada na dziennikarza? Bo czy blogger to już dziennikarz, który ma prawo do tajemnicy dziennikarskiej? Czy właściciel strony internetowej ma prawny obowiązek publikowania sprostowań od czytelników jego strony? Czy osobie opisującej regularnie życie swojej lokalnej społeczności czy dzielnicy w mieście przysługuje prawna możliwość ochrony źródeł informacji oraz odmowy ich ujawnienia, tak jak ma to miejsce w przypadku prawdziwego dziennikarza?

Definicja prasy w polskim systemie prawnym pozwala przyjąć, że są nią: internetowe serwisy informacyjne, blogi, a nawet zwykłe strony internetowe! I zgodnie z ustawą podlegają, tak jak prasa „drukowana”, obowiązkowi rejestracji w Sądzie Okręgowym. Nie pozostawił w tej kwestii żadnych wątpliwości Sąd Najwyższy Izba Karna, który w 11 stronnnicowym orzeczeniu z lipca 2007 r. (sygn. IV KK 174/07) stwierdził, że wydawanie w formie elektronicznej prasy dostępnej w Internecie bez rejestracji wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 45 ustawy prawo prasowe. Za czyn taki grozi kara grzywny lub ograniczenia wolności.

Żyjemy otoczeni wylewającą się zewsząd informacją. Jean Baudrillard powie, że w świecie symulakrów, gdzie nie można odróznić już kopii od oryginału. Albo może kopii kopii? W świecie matrixu.

Nawet jeżeli prawo na poziomie ustaw stara się być precyzyjne, to jednak rzeczywiste sytuacje, z jakimi spotykamy się w codziennej pracy zawodowej powodują, że nie jest to takie oczywiste. Czy w prezentacjach szkoleniowych dla klientów możemy używać filmów kanału Discovery? A co ze zdjęciami z internetu – czy nie naruszamy tutaj czyichś praw?  Czy klient agencji w szkoleniach dla swoich kontrahentów może uzywać wycinków prasowych z tzw. monitoringu?

Często na pytania uzyskamy odpowiedź częściową. Reszta to interpretacja oparta na wnioskowaniach prawniczych. Z pomocą przychodzą wybitni znawcy danej dziedziny oraz sądy. Tak jak w tym przypadku.